چراغ روزگار خویش

از ابن مسعده بن صدقه که گفت: به پیشگاه مولایم صادق -عَزَّ عَزُّهُ- وارد شدم پس به من فرمود: ای پسر صدقه، چراغ روزگار خویش کسی است که تنها به ما بگرود، و از همه بریده و به ما بپیوندد، و بیشتر اوقات خود را با ما راز و نیاز کند و ما را بخواند و علوم ما را بیاموزد، پس اگر حقی نزد او باشد او را مراتب می‌بخشیم و کسی که لغزشی داشته باشد او را آگاه می‌سازیم، و اگر افزونی طلبد به او عطا می‌کنیم، پس هرگاه او را دورمانده از همراهانش، و رانده شده از سوی مخالفانش دیدید، که اگر از کنار دیواری بگذرد او را به زمین زند، یا سنگی او را درهم شکند، درباره ما سرنگون و سست نمی‌شود، و از ما روی نمی‌گرداند، پس دین خود را از او بگیرید.

روایت شده است که مهربانی بر برادران مایه امان از سه چیز است: پیسی، جذام و خوره، پس هر کس بر برادرانش مهربانی کند، در ظاهر از این سه مورد ذکر شده در امان می‌ماند، و در باطن: از مشهور شدن به حالتی ناپسند نزد برادران و مخالفانش در امان می‌ماند که آن همان پیسی است، و از وسوسه‌های نفس در آنچه از توحید خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- خارج می‌شود در امان می‌ماند که آن همان جذام است، و اما خوره: پس از