ابوالحسین محمد بن علی کوفی از اساتیدش روایت کرده است که گفت: مردی نزد صادق -عَزَّ عَزُّهُ- آمد و به او گفت: من دوست دارم که مساوات کنم، پس -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود تو کسی را می‌یابی که با او مواسات کنی، ولی کسی را نمی‌یابی که با او مساوات کنی. پس گفت: من دوست دارم که هر دو را بشناسم، -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: کسی که واجب است با او مساوات کنی باید سه خصلت در او باشد: اول اینکه او را در خشم بیازمایی، پس اگر خشم، او را به زشتی کشانید با او مدارا کن و مواسات نما، و دوم اینکه او را در سفر بیازمایی، پس اگر او را گشاده‌رو و بخشنده آنچه در دست دارد یافتی با او مساوات کن وگرنه با او مدارا کن و مواسات نما، و سوم اینکه او را در درهم و دینار بیازمایی، پس اگر آن دو را بر تو ترجیح داد: با او مدارا کن و مواسات نما، و اگر کسی را یافتی که تحمل‌کننده این سه مورد باشد، پس دستت را بر او محکم کن، که رهایی تو از جانب خداوند جز به واسطه او نیست.

ابوالحسن علی بن عبدالله موصلی به ما حدیث کرد، گفت استادم یعقوب بن طهمان بصری به من حدیث کرد و آن را به مفضل -مِنْهُ السَّلَامُ- رساند که گفت: مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- به مردی کوفی از شیعیانش فرمود: میان شما و برادرانتان در بصره چقدر فاصله است؟ گفت: شش روز اگر باد مساعد باشد، و بیشترین آن هشت روز است. پس مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- به او فرمود: آیا یکدیگر را از راه دور می‌بینید همان‌گونه