بگو﴾¹ فرمود: این سخنِ ذات با صفات خویش است، از سوی ذات خطاب به میم: یعنی من آغازگر توأم، و از ذات خویش پدیدآورنده تو هستم، من غایت و هدفم، و تو نهایت و پایانی، تو را یتیمی بی‌هیچ پدر و مادری برگزیدم، که هیچ همتایی نداری. و فرموده‌اش ﴿پس پناه داد﴾، یعنی تمام صفات را در تو جای دادم و پناه بخشیدم، و همه نام‌ها به تو پیوند خورده‌اند، در طلبِ من بر تو تکیه می‌کنند، در تو مرا می‌جویند، و از طریق تو مرا می‌شناسند، پس مرا می‌یابند. و اما ﴿گمشده﴾، همانا در شهرها و دیارها در تو پنهان و ناپیدا شد به عنوان رحمتی از جانب من برای بندگان، به واسطه تو بر آنان نعمت بخشیدم و از طریق تو آنان را به سوی خویش رهنمون شده و هدایت کردم. پس تو بیم‌دهنده‌ای و برای هر قومی هدایتگری به سوی من است، پس هر که در تو هدایت یافت، هدایت یافته است، و هر که در تو گمراه شد، گمراه گشته است، و تو راهنمای مؤمن و هدایتگر عارفی، و نعمت من هستی که آن را بر جهانیان ارزانی داشتم. و اما ﴿نیازمند﴾، پس تو بی‌نیازی، و آفریدگان به تو نیازمندند، و روزیِ جهانیان در دستان توست، پس آنان نان‌خورِ تو هستند و تو روزی‌دهنده و سرپرست آنانی، و آنان نیازمندانِ تو هستند و تو بی‌نیازکننده ایشانی. ای رحمتِ پیشی‌گرفته از جانب من، و ای خورشیدِ تابان از سوی من، پس هر که به واسطه تو مرا شکرگزار باشد او را مقام والا می‌بخشم، و هر که از طریق تو به من کفر ورزد او را خوار می‌گردانم. و اما ﴿یتیم﴾ در این جایگاه،