خداوند به او متصل می‌گردد، و هر کس راز و عیب مؤمنی را بپوشاند، خداوند او را از بلایی که بر وی واجب شده است می‌رهاند و درمی‌گذرد.

مؤمن نمی‌میرد و امام نمی‌میرد

به من حدیث کرد شیخ ثقه، ابوالحسین محمد بن علی جلی رحمه الله، از ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی رحمه الله، که آن را به مفضل بن عمر -عَزَّ عَزُّهُ- می‌رساند که گفت بر ابوعبدالله جعفر بن محمد -عَزَّ عَزُّهُ- وارد شدم، پس از او پرسیدم و گفتم: ای مولای من آیا امام می‌میرد؟ پس فرمود: هر نفسی چشنده مرگ است، پس در حالی که در خانه‌اش در خلوت بود به سوی او بازگشتم، پس گفتم: ای مولای من، آیا امام می‌میرد؟ پس فرمود: مؤمن نمی‌میرد، و ایمان نمی‌میرد، پس چگونه امام بمیرد؟ پس گفتم: ای آقای من، این غیبت چیست؟ پس به من فرمود: ای مفضل، در پسِ این، پرده نازکی است که علت‌ها شما را از آن محجوب می‌دارد، و اگر یکی از شما خالص و مصفا گردد، قطعاً با چشم حقیقت به مولای خود می‌نگرد. پس گفتم: ای مولای من، هنگام نیستی شما را کجا بیابیم؟ پس فرمود: در وجودتان اگر خرد بورزید، و با شما هر جا که باشید. پس گفتم: ای مولای من، هنگام رنج و سختی شما را کجا بیابیم؟ پس فرمود: