به همین اسناد از مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده که فرمود: هر کس مؤمنی را بشکند (دلش را بشکند یا به او لطمه زند)، جبرانِ آن بر عهدهٔ اوست؛ و هر کس او را نیازمندِ درخواست از دیگری کند، بی‌گمان در حقّ او جفا کرده است؛ و هر کس دربارهٔ او چیزی بگوید که در او هست، بی‌گمان بر او عیب گرفته است؛ و هر کس از مالِ ناچیزِ دنیا بر او بخل ورزد، خداوند آسایشِ آخرت و حیاتِ دنیا را از او دریغ می‌دارد.

به همین اسناد از مفضل بن عمر -مِنْهُ السَّلَامُ- روایت شده که گفت: مولایم صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: هیچ دو نفری از شیعیانِ من با یکدیگر قهر نکردند و از هم نبریدند مگر آنکه من از یکی از آن دو بیزاری جستم، و بیشترِ اوقات این کار را نسبت به هر دوی آنان انجام می‌دهم. گفتم: آقای من، یکی از آن دو ستمکار است، پس گناهِ دیگری چیست؟ فرمود سزاوار بود برای آنچه نکرده است از برادرش پوزش بخواهد، تا من گیرندهٔ حقِ او باشم.

به همین اسناد از مفضل بن عمر -مِنْهُ السَّلَامُ- روایت شده که گفت: به مولایم صادق -عَزَّ عَزُّهُ- عرض کردم: چه نیکوست فروتنیِ توانگران برای نیازمندان در طلبِ پاداشِ الهی سپس فرمود: و نیکوتر از آن، نیتِ نیازمندان نسبت به توانگران است.