می‌کرد و با طاعت و شادمانیِ آنان همراهی می‌نمود. گفتم: پندم ده! گفت: در کتابِ خدا چیزی آمده که برای تو و برای جهانیان پند است، در آنچه فرموده و گفتارِ اوست که: ﴿و از روزی بپرهیزید که در آن به سوی خدا بازگردانده می‌شوید، سپس به هر کسی پاداشِ آنچه به دست آورده به تمام و کمال داده می‌شود و آنان ستم نمی‌بینند﴾¹. گفتم: از آنچه در این باره شنیده‌ای بر من منت گذار و ارزانی‌ام دار. گفت: از فاش ساختنِ رازِ خدا بپرهیز، و از محارمِ مؤمنان پرهیز کن، و مبادا دل‌هایشان را بیازاری، و از غیبت بپرهیز، و از کارِ زشت دوری کن، و یقین بدان که تو می‌میری و به سوی مولایت بازمی‌گردی، پس بدانچه دست‌هایت پیش فرستاده محاسبه می‌شوی. گفتم: پس محارمِ مؤمنان چیست؟ گفت: بیش از آن است که به شمار آید، ولی برایت خلاصه می‌کنم. گفتم: ارزانی‌اش دار. گفت: به خودت بنگر و آنچه را دوست داری برادرانت با تو انجام دهند، همانندِ آن بر تو نیز واجب است؛ و بدان هر آنچه خدا حرام ساخته، همانا بر مؤمنان حرام گشته که با مؤمنان انجام دهند. گفتم: از نکوهش، زنا، گرفتنِ مال سخن‌چینی و غیبت؟ گفت: تمامیِ آنچه در کتابِ خدای -عَزَّ وَجَلَّ- آمده، بر مؤمنان حرام است که با مؤمنان انجام دهند.