و تو را سفارش می‌کنم به ستایشِ دو آزموده (مختبرین)، یعنی عبدالرحمان و زبیر -عَلَيْهِمَا السَّلَامُ- و اقرار به باب‌بودنِ سرورمان ابوشعیب محمد بن نصیر -مِنْهُ السَّلَامُ- ؛ و مولایت را سپاس گوی بر آنچه برایت آشکار ساخت و تو را برگزید، آنگاه که راز و آشکارِ خویش را به تو سپرد و ذات و اسم و بابِ خویش را به تو شناسانید، از روی اطمینان به پیمانت و وفاداری به معرفتت و حسنِ ادبت و استواریِ دانشت. پس ای فرزندم، بر آنچه به تو بخشیده شده سپاسگزار باش، و بر آنچه به تو سپرده شده نگاهبان، و یادکننده و گرامی‌دارندهٔ اهلِ آن، و بر آنچه به سوی تو افکنده شده و بدان بر تو نعمت ارزانی گشته امین باش، و سپاسگزارِ خدای سبحان و کسی باش که این نعمت به دستِ او بر تو جاری گشته است.

چرا که روایت شده خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- به پیامبرش موسى -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: ای موسی سپاسِ مرا به‌جا نیاورده کسی که سپاسِ آن کس را که نعمتِ من به دستِ او جاری گشته به‌جا نیاورد.

و همانا آنچه را به من سپرده شده بود به تو سپردم، و آنچه را بدان آگاه شده بودم به تو شناساندم، و همان‌گونه که فرمان یافته بودم تو را فرمان دادم، و از آنچه بازداشته شده بودم تو را بازداشتم؛ خداوند تو را با گفتارِ ثابت استوار گرداند، و سلامِ خدای سبحان بر تو و بر مؤمنان باد خداوند آنان را نگاه دارد و من در این باره سخنِ خدای