سپس فرمان داد تا برای او بابی بیافریند؛ پس سرورمان سلمان را به فرمانِ مولایش و قدرتِ معنایش، از نورِ نورِ خویش آفرید، نه از نورِ ذاتِ خویش. پس او درگاهِ والا و زبانِ گویای اوست. سپس سرورمان مِیم -عَزَّ عَزُّهُ- به سرورمان سِین که همان باب -مِنْهُ السَّلَامُ- است فرمان داد تا جهانِ علوی (برین) را بیافریند؛ پس یتیمان را پدید آورد، و نقیبان را برگزید، و نجیبان را شایسته ساخت، و اختصاص‌یافتگان را ویژه گردانید، و خالص‌شدگان را خالص ساخت، و آزمودگان را بیازمود. پس یتیمان پنج تن بودند مقداد -عَلَيْهِ السَّلَامُ- : سرنوشت و اصنافِ خلایق را رقم زد؛ ابوذر -عَلَيْهِ السَّلَامُ- : آنان را پراکنده ساخت و بیافشاند؛ عبدالله بن رواحه -عَلَيْهِ السَّلَامُ- : آرامش‌بخشِ دل‌های عارفان گشت؛ عثمان بن مظعون -عَلَيْهِ السَّلَامُ- : شک و تردیدها را از آنان بزدود؛ قنبر بن کادان دوسی -عَلَيْهِ السَّلَامُ- : آنان را به معرفت بی‌نیاز ساخت و بدان به آنان نیکی نمود. پس یتیمان همواره پنج تن، نقیبان همواره دوازده تن، نجیبان همواره بیست و هشت تن، و خبریافتگان (منبّئون) همواره هفده تن هستند.

و بدان ای فرزندم خداوند تو را برای خیر توفیق دهد و بر آن استوار دارد همانا تو را سفارش می‌کنم بدانچه بدان سفارش شده‌ام از نکوهشِ زنان، چرا که آنان تاریکی از تاریکی‌اند، و در آغازِ کار در آن ندا حاضر نبودند.