مفضل بن عمر روایت کرده است که گفت: هر کس این تلبیه را بگوید از رستگاران خواهد بود. پس به او گفته شد: این تلبیه چیست؟ گفت: می‌گویی: لبیک لبیک ای مولای من، لبیک ای مولای من، که خواننده‌ای شنواکننده و والامقامی؛ گواهی می‌دهم که آسمان‌ها بر تو سایه نیفکنده و زمین تو را بر برنداشته است؛ منزّهی و پاکیزه‌ای، والاتر از نگریستنِ دیده‌ها و لمسِ پوست‌ها و سکونت در خانه‌ها، و منزّه از فرزند و پدر و محصور ماندن در دیدگاه‌ها و نابود ساختنِ منکر؛ راست گفتی، تویی تو همان خدا، پروردگارِ جهانیان، و دشمنانت دروغ گفتند و فرستادگان راست گفتند گواهی می‌دهم که تو نامِ خویش نیستی بلکه نامت تویی تو آن را برپا داشتی و جانِ تو نبوده است، بلکه آن را برای رسیدن به تو و دلالت بر تو برپا داشتی، و روحِ تو نبوده است بلکه آن را به قدسِ خویش پدید آوردی و فرودگاهِ نورِ خویش قرار دادی؛ پس لبیک لبیک در مقام‌هایت که آن‌ها را دعوت‌کننده به سوی خود قرار دادی، لبیک‌گفتنِ راهیافتهٔ به تو؛ تویی خدا پروردگارِ جهانیان، ستایش همواره از آنِ توست و سپاس بر نعمت‌ها، معبودی جز تو نیست و هیچ پرستیده‌ای غیر از تو وجود ندارد، ای مولای من ای مهربان‌ترینِ مهربانان.