امورِ ظاهر نیازی نیست. و برای او هفت روز از روزهای باطن به انتظار می‌نشینند، و آن نوشیدن و تغذیهٔ او از هفت چشمه است: از آن میان، چشمهٔ نخست چشمهٔ شیر است و آن چشمهٔ فطرت است، و آن چشمهٔ مولایمان محمد -عَزَّ عَزُّهُ- است که گرد آمدنِ آفریدگان بدان است و تغذیه‌شان از آن؛ و دومین، چشمهٔ شهدِ مصفاست، و آن چشمهٔ مولایمان سلمان -مِنْهُ السَّلَامُ- است؛ و سومین، ﴿از آبی دگرگون‌ناپذیر است﴾¹، و آن چشمهٔ مقداد -عَلَيْهِ السَّلَامُ- است و چهارمین، از چشمهٔ شرابی است که برای نوشندگان گواراست، و آن چشمهٔ ابوذر -عَلَيْهِ السَّلَامُ- است. و خداوند به میوه و درختِ خرما و انار شناخته می‌شود که خدای متعال در کتابِ خویش یاد کرده و فرموده است: ﴿در آن دو، میوه و خرما و انار است﴾²؛ میوه، عمار بن یاسر است؛ درختِ خرما، عبدالله بن بدیل بن ورقاء است؛ و انار، ابوالهیثم مالک بن تیهان است. پس چون نوزادِ مؤمنِ موحّد از این هفت چشمه بنوشد، معرفتِ امامِ خویش و ایتامش و توحیدِ خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- را از آن‌ها نوشیده است پس چون آن را شناخت در روزِ هفتم سرِ خویش را می‌تراشد، و معنیِ تراشیدنِ آن، کنار زدنِ تقّیه است. و پس از آن، دعوت به سوی توحیدِ خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- بر او واجب می‌گردد، چنان‌که مردمی که در روزگارِ امیرالمؤمنین بودند پیوسته آنان را به توحیدِ خویش دعوت می‌فرمود، پس اجابت می‌کردند و سرهای خویش را