هدف از آفرینش انسان‌ها، بندگی و عبادت خداست؛ عبادتی که سراسر برای خیر و سود خود انسان‌هاست.

شیخ محمد کلازی انطاکی در رساله "تنزیه الذات "درباره این سخن خداوند ﴿همان کسی که زمین را برای شما بستری قرار داد و آسمان را بنایی برافراشت﴾ می‌گوید خداوند آسمان را به این زمین تشبیه کرده است؛ زیرا این زمین، جایگاه و محل سکونت انسان‌هاست و آسمان نیز جایگاه، مسکن و قرارگاه فرشتگان است. این جهان، سرای رنج، عذاب و کیفر است؛ اما آن جهان، سرای صفا و پاداش.

خدای متعال می‌فرماید﴿ :و اگر درباره آنچه بر بنده خود نازل کرده‌ایم تردید دارید، پس اگر راست می‌گویید، سوره‌ای همانند آن بیاورید و گواهان خود را غیر از خدا فرا بخوانید﴾

سید ابوعبدالله در کتاب "الفرق بین الرسول والمرسل "می‌گوید: این آیه درباره انکارکنندگان اهل معرفت نازل شده است. من می‌گویم: اهل معرفت، ولایت اول دوم و سوم را که لعنت خدا بر آنان باد انکار کردند؛ زیرا آنان بدون هیچ دلیل و برهانی خلافت را به دست گرفتند. در مقابل، اهل معرفت به ولایت مولای خود امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- ، ایمان آوردند و با دلیل و برهان به الوهیت او معتقد شدند. مقصود از بنده در این آیه، سید رسول -جَلَّ جَلَالُهُ- است؛ چنان‌که خداوند فرموده است﴿ :پاک و منزه