من گنجی پنهان بودم، پس دوست داشتم شناخته شوم؛ ازاین‌رو آفریدگانی را آفریدم و خود را به آنان شناساندم و به وسیله من، مرا شناختند. خدای متعال فرمود ﴿و جن و انس را نیافریدم مگر برای آنکه مرا عبادت کنند﴾¹ پس این، سبب رستگاری آنان به بهشت و نجاتشان از آتش است. از همین رو خداوند متعال فرمود﴿:آیا پنداشتید که شما را بیهوده آفریدیم و اینکه به سوی ما بازگردانده نمی‌شوید؟ ²﴾

پس حکمت الهی در آفرینش مخلوقات، معرفت قدرت از طریق صورت ظاهر بود، نه از روی نیازی که او به آفرینش آنان داشته باشد، و نه از روی بیهودگی؛ زیرا او سبحانه و تعالی، از هر گونه بیهودگی منزه است. بنابراین، مخلوقات را بر مقتضای حکمت خویش پدید آورد و آنان را به معرفت خویش فرمان داد.

و چون بر آفریدگان، معرفت خویش را به ذات خود واجب گردانید، با حکمت و عدل سازگار نبود که به غیر ذات خود ظاهر شود؛ زیرا در این صورت، شناخت از ذات او منصرف می‌شد و معرفت او به غیر ذاتش تعلق می‌گرفت، در نتیجه شناخته‌شده غیر او، و معبود نیز جز او می‌بود؛ زیرا قدیم با حادث ظاهر نمی‌شود. و چون چنین است ، پس