و شیخ علی سلمان المریقب در رساله "تجارة الرابحين "می‌گوید: خداوند برای آنان افعالی را آشکار ساخت که با کردار خودشان تفاوت داشت، تا از طریق آن‌ها بر وجود او استدلال کنند، به حقیقت او برسند و او را بشناسند. اما آنان جز آنچه همانند صورت‌های خودشان بود، توان اثبات چیزی را نداشتند. ازاین‌رو خداوند از همان جهتی که برای آنان قابل فهم بود، بر ایشان ظاهر شد تا حجت بر آنان تمام گردد. همچنین معجزات و قدرت‌های شگفت را در صورت ظاهری به آنان نشان داد، ولی گفتند :این سحر و کهانت است. اما آنچه از غیبت آشکار ساخت، همان آزمایشی بود که به سبب کردار بدشان بر آنان وارد شد. این، معنای این آیات است.

سپس خدای متعال فرمود: ﴿یا همچون بارانی تند از آسمان که در آن تاریکی‌ها رعد و برق است. آنان از ترس مرگ، انگشتان خود را در گوش‌هایشان فرو می‌برند تا از صدای صاعقه در امان بمانند، در حالی که خداوند بر کافران احاطه دارد﴾

محمد بن محمد بن حسن بغدادی در رساله "المصرية "می‌گوید: این، همان عذابی است که از جانب جبرئیل که همان باب است نازل می‌شود؛ و صاعقه، برق، زلزله، فرو رفتن در زمین و رعد به او نسبت داده شده است. همچنین مقصود، سخنی است که از باب صادر می‌شود و دانشی است که از او بیرون می‌آید؛ ازاین‌رو آن را به صاعقه تشبیه