و اوصیا، خود را مؤمن و اهل عبادت نشان می‌دادند؛ اما در خلوت، شیاطین و بزرگان خود را به جای خدای جهانیان معبود خویش قرار می‌دادند، پیامبران و رسولان خود را تکذیب می‌کردند، با تعالیم آنان مخالفت می‌ورزیدند و نبوت آنان را انکار می‌کردند.

و محمد بن محمد بن حسن بغدادی در رساله "المصرية "می‌گوید: آیا هیچ مفسری می‌تواند این سخن را روشن‌تر از آنچه خداوند خود تفسیر و بیان کرده است، تفسیر کند؟ ولی آنان نمی‌دانند؛ زیرا شقاوت و هواهای نفسانی بر آنان چیره شده، نادانی آنان را فریب داده، و گرفتار بلا شده‌اند. ازاین‌رو خداوند بر دل‌هایشان و بر گوش‌هایشان مهر نهاده، بر دیدگانشان پرده‌ای افکنده است، و برای آنان عذابی بزرگ خواهد بود.

مفضل بن عمر -مِنْهُ السَّلَامُ- می‌گوید: کسی که در دنیا مومنان را به تمسخر بگیرد، در آتش نیز خودش مورد تمسخر قرار خواهد گرفت؛ همان‌گونه که در دنیا با مومنان چنین می‌کرد. این، وصف منکران و انکارکنندگان است، تا هر کس که زنده می‌شود، با دلیل روشن زنده شود، و هر کس کافر می‌شود، با دلیل روشن کافر گردد.

سپس خدای متعال فرمود: ﴿آنان کسانی هستند که گمراهی را به بهای هدایت خریدند؛ ازاین‌رو تجارتشان سودی نبخشید و هدایت‌یافته نبودند. داستان آنان مانند کسی است که آتشی افروخت، و هنگامی که آتش پیرامون او را روشن کرد، خدا نورشان را