به دلیل فرمایش سرور رسول -جَلَّ جَلَالُهُ- : سفر کنید تا بهره‌مند شوید.

و نیز به سبب سخن سفیان ثوری، در روایتی از امام جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- : حیات علم، به پرسش از آن و عمل کردن به آن است.

پس از آن، از سال۱۹۶۳میلادی، فراگیری این دین استوار را نزد عالمان عارف و برادران موحد آغاز کردم. آنان با بخشیدن کتاب‌های سادات پیشین که در اختیار داشتند، بر من منت نهادند. من نیز آن‌ها را مطالعه کردم و از آن‌ها نسخه‌برداری نمودم، تا آنکه بیش از دویست رساله و کتاب از آثار متعلق به این بیت مکرم و حرم معظم، به همراه دیوان‌های شعر سادات موحد که خداوند همه آنان را بیامرزد نزد من گرد آمد.

در نتیجه، در یقین من راسخ شد که خداوند متعال، جن و انس را جز برای آنکه او را بشناسند، نیافریده است؛ و اینکه هیچ رستگاری در آخرت جز با معرفت خداوند سبحان حاصل نمی‌شود.

ازاین‌رو، طلب علم و عمل به آن، واجبی دینی است که خداوند متعال به آن فرمان داده است. او آفرینش را برای همین دو امر آفرید، نه از روی بیهودگی و نه به سبب نیازی که به او بازگردد؛ خداوند از چنین پنداری، بسی برتر و والاتر است.

در خبر مأثور، از پیامبر خدا داوود -جَلَّ جَلَالُهُ- روایت شده است که از پروردگار عزت پرسید:پروردگارا، چرا آفریدگان را آفریدی؟پس خداوند عزوجل فرمود: