توبه‌کننده‌ای که به نور پیوسته و به ظهور تأیید شده است، به همین مظاهر اشاره نماید؛ در عالم شهادت و عالم عقل کلی که با نیرو، قدرت، سلطنت و عظمت خود بر همه چیز احاطه دارد؛ پس هر کس که معرفت وجود، در مراتب عالی و دانی آن، در نزد او استقرار یافته باشد، و نسبت به آنچه دریافته است هیچ تردیدی در دلش راه نیابد، و نماز را برپا دارد، از کسانی خواهد بود که خداوند متعال در این آیه آنان را وصف کرده است.
و شیخ حبیب عید الصالح در رساله "الجوهرة الدينية "درباره معنای این سه آیه یعنی ﴿الم﴾، می‌گوید: هرگاه الف را هجی کنیم، نخست لام از آن آشکار می‌شود؛ و هرگاه لام را هجی کنیم، نخست الف از آن ظاهر می‌شود. پس با اجتماع آن دو، الفی پیچیده و لامی دربرگرفته پدیدار می‌شود. و اگر در حقیقت صورت آن دو تأمل کنی آن را رازی نهفته خواهی یافت که به دو حرف اشاره دارد؛ دو حرفی که هر یک از دیگری امتداد می‌یابد، و دانسته نمی‌شود کدام‌یک بر دیگری مقدم است. و هاء ساکت که میان آن دو قرار دارد، همراه آن‌ها بر زبان جاری نمی‌شود. سپس حرف میم در پی آن دو آمده است تا سر کامل گردد؛ زیرا میم در پایان هجی لام قرار دارد و به سبب حکمتی در آخر آمده است. و آن حکمت این است که در الف، لام و فاء وجود دارد، و اگر ارزش عددی آن‌ها را با یکدیگر جمع کنیم، حاصل آن یکصد و ده خواهد بود.