شیخ عباس طراف در کتابش "شاهد القيام "آورده است: الحمد به معنای محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- ، لله به معنای عین -عَزَّ عَزُّهُ- ، رب به معنای سلمان -مِنْهُ السَّلَامُ- ، العالمین به معنای صد و بیست هزار نفر الرحمن به معنای حسن -عَزَّ عَزُّهُ- و الرحیم به معنای حسین -عَزَّ عَزُّهُ- است. مالک به معنای عین و یوم الدین به معنای میم است. إياك نعبد (تنها تو را می‌پرستیم) اشاره به عین است که حاضر و موجود است، و إياك نستعين: (تنها از تو یاری می‌جوییم) به معنای اسم بزرگ است. اهدنا الصراط المستقيم یعنی: ما را به شناخت حجاب بزرگ تو و راه استوار تو هدایت کن. صراط الذين أنعمت عليهم یعنی: راه کسانی که با شناخت تو و آشکار شدن صفاتت، به آن‌ها نعمت بخشیدی. غير المغضوب عليهم یعنی: کسانی که تو را انکار کردند، و لا الضالين یعنی: کسانی که از وجود تو گمراه شدند، در حالی که دیگران تو را می‌جستند. و آمین یعنی :تأیید بر این دعا.

و شیخ عبدالرحمن تل‌شنان در رساله‌ "منیه الطالب و بغیه الراغب "آورده است همانا سوره فاتحه دلالت بر هستی نورانی در جایگاهی لطیف دارد. ما بخشی از این اشاره‌ها را می‌گوییم که گسستگی‌های دل را درمان کند و زنگار سینه‌ها را بزداید. می‌گویم :الحمدلله، آغازگر آن نور درخشان است، زیرا نام او بشارت‌دهنده و هشداردهنده است؛ این نور مانند فیض ابرهای ریزان، به شکل رودهایی از آبی که هرگز