لطیف‌تر از دیگری است، زیرا گفته می‌شود فلانی مردی رحیم است اما گفته نمی‌شود مردی رحمان است. همچنین به این دلیل که نخستین ظهوری که معنی -عَزَّ وَجَلَّ- در سلسله امامت داشت، در مقام صورتی مانند حسن بود و او یک معنی مثلی است. مالک یوم الدین :این همان میم است به واسطه آنچه مولا سرور او به او مالک ساخت و او همان روز مشهود است. و گروهی گفته‌اند که الدین :باب است و مالک و قادر بر آن، اسم است.

وجهی دیگر: مالک، امیر النحل است؛ یوم، سید محمد است و الدین، سید سلمان است. إياك نعبد: عبارت است از اینکه عبادت برای معنی متعال است، و سجده و رکوع به اشاره برای اسم است، در حالی که مقصود از عبادت، همان معنی است. و إياك نستعين: تمام این‌ها سخن زید بن حارثه منبأ است؛ إياك به اشاره به باب باز می‌گردد استعانت به اسم است و مقصود از عبادت، عین است، و یعنی از تو در تمام امور و احوالمان یاری می‌جوییم و بر تو توکل می‌کنیم. و گفته شده: إياك اشاره به میم دارد و مقصود از عبادت، عین است؛ و عین کسی است که جز اسم را آشکار نکرد و پدید نیاورد، بلکه اسم را پدید آورد و تمامی اشیاء را به اذن سرور و اراده او آفرید و آشکار ساخت. اهدنا الصراط المستقيم: صراط در اینجا همان معرفت است و این از کلام منبأ است. صراط الذين أنعمت عليهم: همان عالم کبیر علوی است که از خدا می‌خواهد او