در همه موجودات جاری است؛ جایگاه نطق او، و معدن پیوستگی او؛ گوینده آیات و معجزات؛ آن که به دلالت‌ها، به سوی معنای مولای خویش اشاره می‌کند؛ همان اسم اعظم، حجاب اکرم، نفس مورد تحذیر، عرش بلند کرسی گسترده، و عقل کلی فعال آن که ظاهرش رسالت و باطنش جلالت است. مولای او، وی را از نور ذات خویش ابداع کرد، و پس از سکونش، او را به نور خود به حرکت درآورد. پس او همان یگانه‌ای است که مولای احد او را پدیدار ساخت تا موجودات خویش را ایجاد کند. او ظاهر صفات او و باطن کلمات اوست. هرگاه مولای او ظاهر گردد، او را با ظهور خویش آشکار می‌سازد؛ و هرگاه باطن گردد، او را در زیر پرتوهای نور خویش پنهان می‌کند. پس او از جهت نور، قدیم است، و از جهت ظهور حادث است.

و خداوندا، درود فرست بر باب او، آن بیم‌دهنده؛ و بر مراتب قدس او یعنی عالم کبیر و عالم صغیر؛ و بر جانشینان او در زمینش، آنان که از طلب متاع ناچیز دنیا مبرا هستند، و از سلوک در ارحام منزه اند. خداوندا ، ارواح بندگان مؤمن خود را، آن سپیدرویان فرخنده، و وارثان علم او آن سروران پاکیزه را تقدیس فرما؛ آنان که در توحید او به کامل ترین مرتبه سلامت وکمال رسیده اند.