-عَزَّ عَزُّهُ- گفته می‌شود امام حسین -عَزَّ عَزُّهُ- ، اما به حسین -عَزَّ عَزُّهُ- گفته نمی‌شود امام حسن -عَزَّ عَزُّهُ- .

وجهی دیگر :الرحمن الرحیم، عجزی است معجزه‌آسا. الرحمن، آغازگر با فیض درخشان و روشنی است که به باب حطه در جایگاهی اشاره دارد. و الرحیم رسیدن به سایه گسترده در کمال معیار وجود است؛ یعنی از عدد بیست و یک تا غروبش، به تعداد اسم حیدر الأنزع البطین، چرا که مجموع حروف حیدر در حساب جمل، سی می‌شود.

وجهی دیگر :بسم الله، تثلیث در تربيع است، و الرحمن الرحیم، به تعداد ماه‌های هلالی، یعنی همان ماه‌های دوازده‌گانه مدار سال است.

و همچنین سید علی بن مقداد در رساله "الروض السنیه "آورده است :دلالت عبارت بسم را بر کلیت اتقان قرار داد و در دو طرف آن، کفه هستی را نهاد و در وجه آن، زبان را ترسیم کرد و نقطه‌ی زیر آن را مانند پایگاه ترازو قرار داد؛ تا از محور آن صحیفه‌های دهر و زمان و هر آنچه در چرخش روزگار بوده و خواهد بود، سنجیده شود. و لفظ جلالت {الله} را به آن حرکت نیرومند پیوند زد؛ پس الف در آن، مقام صبغه لاهوتی است، و دو لام، اشاره به فطرت ابدی، و هاء، همان هیولای هیولاهاست که قدرت نیرومند است. الرحمن و الرحیم، صفاتی برای صاحب جلال و تعظیم هستند دو نام لطیف و جلیل که از تجزیه و تجسیم منزه اند و به واسطه لفظ جلالت، به اسم