است، مرکزیت هستی، گوهره‌ی گوهرها و قدس تجلی است. سین: شکوه، ماده‌ی اولیه صور، تثلیث حجاب های امتحان و آینه تماشای تماشاگران است میم: معنویت و غایت کلی است؛ اتصال سین به میم، تثلیث در تربيع است. مجموع حساب سین و میم قاف قدیم می‌شود. عدد میم در حساب ابجد، برابر با حاملان عرش است که هشت شخص تکریم‌شده‌اند، و چهار هفته که بیست و هشت منزله است و در بصیرت، بر تعداد سال‌ها و حساب‌ها مقدر شده است.

و جلالت لاهوت، از لفظ جلالت بی‌نیاز می‌سازد. در مورد الله :الف، همان ازل و هلال تمام هلال هاست؛ قدیم روزگاران و آن أنزع بطین که به ذات انزعیت خود قائم است. الف صورت لاهوت است، یعنی هیئت لاهوت که همان الف تک و تنهاست که از جانب طور، با نور طلوع می‌کند. و دو لام، آن دو لام خمیده هستند لام اول، آغازگر حجاب آنی و مقیم است که با فوران نور می‌درخشد، و لام دوم در حجاب نزدیک‌تر بلندمرتبه و عظیمی است که پوشیده و مستور گشته است. و هاء همان قدرت است که دو حرف (یکی راست و یکی خمیده) را در بر گرفته است الرحمن، آغازگر با نخستین حجاب به حرکت وجود است و الرحیم، حجاب نزدیک‌تر، قدیم، ازلی و سایه‌ی گسترده است. و گفته شده :الرحمن و الرحیم، همان حسن و حسین -عَزَّ عَزُّهُمَا- هستند. و گفته شده :به مرد گفته می‌شود رحیم اما گفته نمی‌شود رحمن؛ همان‌گونه که به حسن