و سید اباعبدالله در "فقه الرساله "فرموده است:

یحیی بن معین سامری گوید :نزد سید ابوشعیب محمد بن نصیر -مِنْهُ السَّلَامُ- آمدم و عرض کردم :ای سرور من، مرا از عجایب فقهی که شنیده‌اید آگاه کنید تا هرگاه از من سؤال شد، مومنان را به آن معرفت رسانم. فرمود :آری ای یحیی، من در حضور مولای ما حسن -عَزَّ عَزُّهُ- بودم و از ایشان درباره فقه نام خداوند سؤال شد پس فرمودند :الف رنگ و حقیقت الهی، دو لام فطرت، و هاء قدرت است ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- عرض کرد :ای سرور من معنای الف به عنوان رنگ الهی چیست؟ فرمود :همانا ، حقیقتی است که خداوند به تنهایی به آن متصف شده و هیچ کس مانند آن ظاهر نشده است. عرض کردم :مولای من، معنای دو لام به عنوان فطرت چیست؟ فرمود :این همان فطرت خداست که مردم را بر آن آفریده و آنان را به واسطه آن به سوی خود فراخوانده است. و الله همان محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- است و الرحمن یعنی فاطر؛ و چون این معنا با تانیث به صورت مؤنث ظاهر شد، از هر نامی که ظاهر گشته دو حرف را در خود جمع کرد؛ از این رو، حاء و نون از حسن حسین و محسن در آن بود، و میم از آن و از محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- بود، و الف و لام از نام متجلی و جلیل یعنی الله بود. و حرف راء در الرحمن باقی ماند زیرا اشاره‌ی معنایی به جعفر بود؛ پس چون آن معنا در صورت جعفر ظاهر