رحیم است اما گفته نمی‌شود مردی رحمن است؛ چرا که سلسله امامت در ظاهر از نسل سید حسین -عَزَّ عَزُّهُ- جاری است و حسن -عَزَّ عَزُّهُ- فرزندی در این راه ندارد و اشخاص به او نسبت داده نمی‌شوند، بلکه او در نخستین ظهور معنای تعالی، به‌تنهایی جایگاه یافت. هرچند در حقیقت، حسن و حسین -عَزَّ عَزُّهَا- یک معنا هستند، اما حسن -عَزَّ عَزُّهُ- به دلیل پیشتازی در ظهور در آن صورت برتری یافت و نام خاص یعنی الرحمن به او بخشیده شد.

و محمد بن محمد بن الحسین ملقب به تقی در کتابش "صحیفه الأبرار" گفته است:

از صفوان بن یحیی نقل شده است که از اباعبدالله -عَزَّ عَزُّهُ- درباره بسم الله الرحمن الرحيم سؤال شد، پس فرمود: باء: به معنای بهاء الله و شکوه الهی، سین: به معنای جلوه الهی و میم به معنای سلطنت الهی است. صفوان گوید :عرض کردم :الله چیست؟ فرمود :الف نعمت‌های الهی بر خلقش به واسطه ولایت ماست، و لام الزام الهی بر خلقش به ولایت ماست. عرض کردم :هاء چیست؟ فرمود :خوار و ذلیلی است برای هر کس که با محمد و آل محمد مخالف باشد. صفوان گوید عرض کردم :الرحمن چیست؟ فرمود :رحمت او شامل تمام جهانیان است. عرض کردم الرحیم چیست؟ فرمود :رحمت او مخصوص مومنان است.