مقدمه

به نام خداوندبخشنده مهربان

ستایش از آن خداوندی است که به ذات خویش آشکار است، و در آسمان و زمین خویش مشاهده می‌شود؛ برتر و منزه است از آنچه چشم‌ها او را ببینند، یا اندیشه‌ها و گمان‌ها درباره او تصور کنند. او دانای آن چیزی است که بوده و آنچه خواهد بود. در آنچه پنهان است آشکار است، و در آنچه آشکار است پنهان است. برای اهل نور متناسب با صفات آنان، در صورتی نورانی ظاهر شد؛ و برای اهل زمین، متناسب با صفات آنان در صورتی بشری ظاهر گردید؛ در حالی که او، سبحانه، به ذات خویش از هر گونه طرح، شکل و صورت منزه است.

او از خویشتن، حرکت و انتقال، گردش و زوال صورت و مثال، پنهانی و آشکاری، غیبت و حضور را به ما نمایاند؛ در حالی که او سبحانه، از همه این ها برتر و منزه است، و در ذات خویش یگانه است؛ نه زمینی او را بر دوش می‌گیرد، و نه آسمانی او را در بر می‌گیرد و بر او سایه می‌افکند او از هر گونه تشبیه و صورت‌پردازی منزه است، و اوست بلندمرتبه و بزرگ. و درود خدا بر اسم او نفس او، عرش او، و حجاب او؛ آن بشارت‌دهنده و بیم‌دهنده؛ آن که بدون جدایی پیوسته است؛ رازش بدون اتصال