است و همان سایه است. پس هنگامی که معجزات و قدرت‌های شگفت‌انگیز را آشکار کرد، زندگان را میراند، مردگان را زنده کرد، نابینا و پیس را شفا داد و از گل چیزی به شکل پرنده آفرید و در آن دمید و آن به صورت پرنده درآمد، درباره او ادعای الوهیت کردند و گفتند که او غایت نهایی است. پس سرزنش متوجه آنان شد و او به آنان گفت: من بنده خدا هستم؛ او به من کتاب داده و مرا پیامبر قرار داده است.

شیخ محمد حسین بمسقس در رساله "تصفیة الأذهان "گفته است: این آیه کریمه دلیلی است بر اینکه مولای او پدیدآورنده و آشکارکننده اوست و امر از آن اوست.

سید ابوعبدالله در رساله "الفرق بین الرسول والمرسل "گفته است: و در وصیت آمده است :امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- به ابوتراب کنیه داده می‌شد؛ زیرا فرجام و بازگشت به سوی خاک است و فرزندان آدم اصلشان از خاک است؛ همان خاکی که اصل همه اشیاست. پس فرمود: مثل عیسی نزد خدا مانند مثل آدم است؛ او را از خاک آفرید. ای کسی که برای عیسی و آدم پدری می‌جویی، بنگر؛ زیرا هر دوی آنان به سوی او بازمی‌گردند و او پدر آن دو است. اما خداوند عزوجل، پیش از هر پیشینی، پدری ندارد و فرزندی ندارد؛ بلکه او عزوجل نخستین قدم است.