و محمد بن محمد بن حسین در کتاب "صحیفة الأبرار "از معلی بن خنیس روایت کرده است که گفت: مولایم صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: ای ابن خنیس، خداوند عزوجل هیچ‌کس را بر علم خویش آگاه نمی‌کند و هیچ‌کس را بر غیب خود مطلع نمی‌سازد، مگر کسی از پیامبران و اوصیاء را که او را مخصوص این مقام گردانیده است؛ به دلیل سخن خداوند متعال: ﴿این، از خبرهای غیب است که آن را به تو وحی می‌کنیم﴾ تو و قوم تو پیش از این، از آن آگاهی نداشتید. و در این سخن تردید نمی‌کند مگر کافری که آشکارا کفر می‌ورزد. آیا مفاد این آیه این نیست که خداوند، بخشی از علم غیب خود را به او آموخته است؛ دانشی که به هیچ‌کس دیگر نیاموخته بود؟ زیرا او سبحانه علم کتاب را به آنان عطا کرد، و در کتاب همه‌چیز وجود دارد، به دلیل سخن او: ﴿ما در کتاب، هیچ چیزی را فروگذار نکرده‌ایم ٍ﴾

سپس خداوند متعال فرمود: ﴿ آنگاه که فرشتگان گفتند :ای مریم، همانا خداوند تو را به کلمه‌ای از جانب خویش بشارت می‌دهد که نامش مسیح، عیسی بن مریم است او در دنیا و آخرت صاحب مقام و آبروست و از مقربان است. و در گهواره و در بزرگسالی با مردم سخن می‌گوید و از شایستگان است﴾