خدای متعال فرمود: ﴿این از اخبار غیب است که آن را به تو وحی می‌کنیم؛ و تو نزد آنان نبودی، هنگامی که قلم‌های خود را می‌افکندند تا ببینند کدام‌یک سرپرستی مریم را بر عهده گیرد؛ و تو نزد آنان نبودی، هنگامی که با یکدیگر به نزاع می‌پرداختند. ﴾

سید ابوعبدالله در "الرسالة "می‌گوید:

اما درباره سخن خداوند :و تو نزد آنان نبودی؛ این سخن، نفی این معنا نیست که او حضور نداشته است؛ بلکه سخنی برای یادآوری و فهماندن است. یعنی :تو نزد آنان بودی، و نوشتی و تلاوت کردی، و این مطالب بر تو املا شد، و تو آنان را بیم دادی، و خود بر آنان در این امور گواه بودی.

مفضل بن عمر در کتاب "الهفت والأظلة "روایت کرده است، گفت :از مولایم صادق درباره معنای سخن خداوند متعال پرسیدم: ﴿این، از خبرهای غیب است﴾ فرمود :ای مفضل، این علم، راز خدا و دانش نهفته در گنجینه‌های اوست؛ دانشی که هیچ‌یک از بندگانش را بر آن آگاه نساخته، مگر اولیای مخلص و محبوبان خداوند عزوجل نیز بر این علم آگاهی نمی‌یابند، و اراذل و ناپاکان به آن دسترسی ندارند. سپس مولایم سخن خداوند متعال را تلاوت کرد﴿:او دانای غیب است، و هیچ‌کس را بر غیب خویش آگاه نمی‌کند، مگر کسی را که از او خشنود باشد﴾