هفت نام است که نام‌گذار نامیده می‌شود، نه آنکه خود نامیده‌شده باشد؛ و به واسطه آنها، هفتاد و یک نام برای اسم، همگی عام‌تر هستند؛ و چهار نام دیگر و جز آن نیست که نام‌های او هستند، هنگامی که کامل شد.
یعنی هفت نام برای معنا به ذات خودش است؛ نام‌هایی که بر هیچ اسم یا بابی غیر از او واقع نشده‌اند، و او نام‌گذار همه نام‌هاست؛ هیچ نام‌گذاری او را به این نام‌ها ننامیده است. و هفتاد و چهار نام برای اسم است که همان‌گونه که پیش‌تر تفصیل دادیم عبارت‌اند از همان اشخاص.
وجه دیگری نیز گفته شده است :این آیه کریمه برای آگاهی دادن به شناخت قوانین مظاهر نورانی است؛ از آن جهت که مریم، بابیه است. پس با قنوت آغاز کرد، که اشاره‌ای است به کمال جلال و جمال جبروت؛ سپس با سجود آمد، که اشاره‌ای است به عجز و ناتوانی، که خود عین قدرت برای معبود است؛ و در مرتبه سوم رکوع را آورد تا بر بازگشت اعیاد مظاهر در سقف برافراشته دلالت کند. و درباره این قوانین نمی‌توان گفت که آغاز آنها چیزی غیر از پایان آنهاست؛ بلکه نام‌های آنان بر اساس منظرها و جلوه‌های گوناگون، متفاوت شده است.