و شیخ حاتم جدیلی در کتاب "التجرید "گفت:

امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: ای مفضل، همانا صورتی که اسم به وسیله آن از پرتو نور ذات و سایه پرتو آن ظهور کرده است، همان صورتی است که به وسیله آن برای آفریدگان تشخص یافته تا او را ببینند، و آنان را به سوی ذات خویش راهنمایی کرده تا او را بشناسند. و آن، صفت نفس است، و نفس صفت ذات است. و اسم، از نفس نور ذات پدید آورده شده است؛ از این رو آن را نفس نامیدند، و این همان سخن او در آیه است. و اسم از آن نور تکوین یافته است. و خداوند آنان را تنها از این برحذر داشته که آن را همچون پدیده‌های حادث و ساخته‌شده، حادث یا مصنوع بدانند؛ زیرا نور ذات، قدیم است و حادث و ساخته‌شده نیست.

و شیخ محمود سلیمان خطیب در رساله "شرح رسالة ابن هارون "گفت: شیخ محمود حسین بن عمره در "تحفته "گفت:

از عالم -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که از ایشان پرسیده شد: سخن ما که می‌گوییم: محمد نفس خداست، چگونه است؟ عالم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: جایگاه او نزد آفریدگارش چنین است؛ زیرا او نفیس‌ترین و برترین مرتبه را نزد او دارد. گفته شد: ای سرور ما، آیا منظور این است که او نفس ذات است؟ فرمود -عَزَّ عَزُّهُ-