شریف رضی در کتاب "حقائق التأویل "گفت: هیچ‌یک از مومنان نباید عمدا و با قصد ولایت و دوستی یکی از کافران را آشکار کند و به سبب آن از مومنان روی برگرداند در حالی که مومنان برای این ولایت و دوستی سزاوارتر از دیگران‌اند. زیرا این اعمال، بر اساس قصد و نیت، ولایت و دوستی محسوب می‌شوند، نه صرفا بر اساس صورت ظاهری عمل. و هر کس چنین کند، از جانب خداوند نه در ولایت اوست و نه از محبت او بهره‌ای دارد.
و گفته شده است: خداوند از او بیزار است و او نیز از دین خدا بیزار گشته است. سپس استثنا فرمود﴿مگر آنکه از آنان به نوعی تقیه کنید﴾؛ یعنی در هنگام ترس از آنان در چنین حالتی اظهار لفظی ولایت آنان با زبان را اجازه داده است، نه اینکه در دل به آن معتقد باشید؛ بلکه ولایت را بدون اعتقاد و صداقت در آن اظهار کنید. و مقصود از نهی منع از قرار دادن آنان به طور کلی به عنوان اولیاء، به جای خداوند است؛ زیرا این ولایت باید تنها به مومنان اختصاص داشته باشد و میان مومنان و کافران مشترک نباشد. این امر بر وجوب ولایت و دوستی خاص مومنان و ترک ولایت و دوستی کافران در هر حال، به طور عام دلالت دارد. سپس خداوند متعال بیان کرد که ولایت کافران بر مومنان حرام است، مگر در هنگام تقیه؛ و تقیه آن است که مومنان بر جان‌های خود بیم داشته باشند.