ستمگران و تجاوزگران‌اند، هرچند غالب شوند. پس عزت کافران بر مومنان، عزت در دین نیست و در سرانجام امور نیز سودی ندارد؛ زیرا سرانجام به خواری بازمی‌گردد و مایه وبال می‌شود. و خواری مومنان به دست کافران نیز در حقیقت خواری نیست؛ زیرا سرانجام آن به عزت پایدار و پاداش همیشگی می‌انجامد.
خدای متعال فرمود: ﴿شب را در روز درمی‌آوری و روز را در شب درمی‌آوری و زنده را از مرده بیرون می‌آوری و مرده را از زنده بیرون می‌آوری؛ و به هر کس بخواهی بی‌حساب روزی می‌دهی﴾
شیخ حسن احمد در رساله "تذکرة الافکار "گفت: آیاتی که در آنها شب بر روز مقدم شده است دلالت بر مقام‌های وجود او در بشریت دارند. صاحب "المصریة "گفت شب، همان کافر است؛ زیرا جایگاه و عنصر تاریکی است. و روز، همان مؤمن است زیرا جایگاه نور است و نور از او صادر شده است. پس هنگامی که همه اینها در عالم مزاج قرار گرفتند، کافر از مؤمن خارج می‌شود و مؤمن از کافر خارج می‌شود، تا حکمت تحقق یابد و قدرت ثابت گردد.
ابومحمد حسن بن علی بن شعبه حرانی در کتاب "حقائق اسرار الدین "گفت زنده، همان مؤمنی است که از صلب کافر بیرون می‌آید؛ و مرده، همان کافری است که از طینت مؤمن بیرون می‌آید.