و شیخ حسین احمد در رساله "درياق العليل "گفته است: بسیاری از آیات قرآن بر این نکته توجه می‌دهند که هرکس وارد بهشت شود، در آن جاودانه خواهد بود و از آن خارج نخواهد شد؛ به دلیل سخن شیخ خصیبی در رساله‌اش: هرکس از این جامه‌های بشری پاک و رها شود، دیگر نه دچار فراموشی می‌شود، نه خطا می‌کند، نه می‌خوابد، نه می‌میرد، نه گرسنه می‌شود و نه برهنه می‌گردد؛ بلکه در وجود خویش صاحب اختیار باقی می‌ماند و در تمام حالات خود، در صعود و فرود و گردش در باغ‌های بهشت صاحب اختیار و فرمانرواست.
خدای متعال فرمود: ﴿همان کسانی که می‌گویند :پروردگارا، ما ایمان آوردیم پس گناهانمان را بیامرز و ما را از عذاب آتش نگاه دار. آنان شکیبایان، راستگویان فرمانبرداران، انفاق‌کنندگان و آمرزش‌خواهان در سحرگاهان‌اند ﴾
سید ابو شعیب محمد بن نصیر در کتاب "المثال والصورة "روایت کرده و گفته است: او هر اسمی است که خداوند عزوجل آن را یاد کرده و با فعل خویش آن را ستوده، و بندگان را با طاعت او آشنا ساخته و کوشش او را یاد کرده است؛ و نیز مبالغه او در جلب رضایت خدا، پذیرفتن فرمان او و پایبندی به حدود و واجباتش را بیان کرده است. پس هیچ‌یک از اولیای او از این حدود خارج نمی‌شود.