و شیخ احمد استباری در کتاب "التنبیه "گفته است: این همان چیزی است که خداوند سبحان درباره ذات خویش فرموده است؛ اینکه در کوچک و بزرگ مخلوقات ظاهر می‌شود، برای برپا داشتن حجت بر بندگان، زیرا آنان به او نیازمندند، نه اینکه او به آنان نیاز داشته باشد؛ تا وجود را اثبات کند و مشاهده تحقق یابد. پس این، اشاره‌ای است که درباره خویش بیان کرده، مبنی بر اینکه برای او دستی است. و این از جهت صورت و رؤیت است؛ ولی او، سبحانه و تعالی، از جهت تنزیه خویش از صورت‌پذیری، آن را از خود نفی کرده است، با این سخن﴿ :چشم‌ها او را درنمی‌یابند ُ﴾
و هر دو سخن درباره رؤیت و تنزیه خداوند از صورت‌پذیری و تشبیه، حق هستند.
خدای متعال فرمود﴿ :همانا هیچ چیز در زمین و در آسمان بر خداوند پوشیده نمی‌ماند ﴾
شیخ حمدان کلبی در "فصله "گفته است: همانا خداوند عزوجل هیچ چیز بر او پوشیده نیست، و آنچه شما ای کافران، در درون خود از کفر و نافرمانی و در نهان خویش پنهان می‌کنید، می‌داند.
می‌گویم :همانا ﴿خدا َ﴾در اینجا همان اسم اعظم -عَزَّ عَزُّهُ- است. و زمین، یتیم اکبر -عَلَيْهِ السَّلَامُ- است. و آسمان، باب است. و اسم اعظم، به فرمان مولای او، آفریننده آن