کرده، به زیان اوست﴾؛ و با پاسخ گفتن جان‌ها به دعوت حق، یا روی گرداندن از آن میان کسی که آن را زنده می‌کند و کسی که از آن روی می‌گرداند، تمایز پدید می‌آید و بر اساس آن، یکی مؤمن و دیگری کافر نامیده می‌شود؛ مؤمن به سبب تصدیق درستی آنچه بدان دعوت شده و شتاب در پذیرش آن، و کافر به سبب پوشاندن حق دعوت‌کننده با باطل خویش و انکار آن، با وجود آگاهی از صدق دعوت او.

شیخ موثق در کتاب "باطن الصلاة "درباره: ﴿پروردگارا، اگر فراموش کردیم یا خطا نمودیم، ما را مؤاخذه مکن﴾ گفته است :این، فروتنی حجاب در برابر آفریننده ازلی خویش است؛ گویی می‌گوید :بندگان عارف خود را، که علم تو درباره آنان است بیامرز و از بدی‌ها و کوتاهی‌هایشان در حق برادرانشان درگذر. و درخواست او درباره آنان از ازل است، نه درباره خود او؛ یعنی از ازل به خاطر عارفان و دوستدارانش درخواست می‌کند، نه اینکه برای خودش درخواست کند؛ و او همان اسم و نفس اوست، که قدرتش والا و منزه است.

شیخ حاتم جدیلی در کتاب "التجرید "در معنای دو آیه پیشین گفته است: این آیه کریمه شرحی عظیم دارد؛ زیرا سید رسول در این موضع، سلمان -مِنْهُ السَّلَامُ- است و فرستنده او سید محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- است که او را به اذن آفریدگارش آفرید. و معنای سخن خداوند: ﴿پیامبر به آنچه از سوی پروردگارش بر او نازل شده ایمان آورده