آینده ما را بیامرز و به رحمت خود بر ما رحم کن؛ زیرا تو آمرزنده کسی هستی که توبه کند و ایمان آورد و عمل صالح انجام دهد و بازگردد، و تو نسبت به مومنان از بندگانت مهربان‌ترین مهربانانی. ﴿تو مولای ما هستی؛ پس ما را بر گروه کافران یاری فرما﴾ این خطاب سراسر بیانگر ثبات، اجابت، استواری و استغاثه است، بدون هیچ شک و تردیدی نسبت به خداوند که مولای آنان است.
و در این آیه کریمه هفت دعا وجود دارد که اشاره‌ای است به آن کسی که به درگاهش دعا می‌شود؛ او همان یگانه‌ای است که با ظهورات هفت‌گانه، با آفریدگان خود انس و ارتباط دارد.
شیخ محمود صالح یوسف زلو در کتاب "سبیل الهدایة "گفته است: همانا آفریدگار تعالی، آفریدگان خود را جز به چیزی فرمان نداده که خیر و نفع آن آنان را دربرگیرد، و آنان را جز از چیزی نهی نکرده که شر و زیانش آنان را فراگیرد. و خداوند سبحان آنان را برای اصلاح کژی‌هایشان و تهذیب جان‌هایشان، جز به چیزی که توانایی‌هایشان گنجایش آن را دارد و عقل‌هایشان به آن می‌رسد، مکلف نکرده است. و به سبب گستردگی جان‌ها و توانایی آنها بر انجام دادن یا ترک کردن آنچه بدان فرمان داده شده‌اند یا از آن نهی شده‌اند، مسئولیت اعمالشان را بر عهده گرفته و پیامدهای آن اعمال نیز به آنان خواهد رسید. ﴿آنچه از نیکی به دست آورده، به سود اوست و آنچه از بدی کسب