و شاب ثقه در کتاب "الحاوی "درباره معنای این بخش از سخن خداوند متعال ﴿تا اگر یکی از آن دو دچار خطا شد، دیگری او را یادآوری کند ﴾می‌گوید :یعنی هر کس در شهری دیگر یا در منطقه‌ای دوردست، از صحت نسب خود آگاه شود و بتواند نزد کسی که از صحت نسب او آگاهی دارد برود، چنین کند؛ و اگر نتوانست، برای او نامه بنویسد و از آن شخص درباره صحت نسب خود آگاهی کسب کند. و نویسنده‌ای که به عدالت می‌نویسد، شایسته ستایش است.
و شیخ علی عباس در کتاب "ریاض الاذهان "می‌گوید: هرگاه از شما معرفت خدای متعال خواسته شود، زیرا معرفت او در باطن همان مال است، و خواهان آن از شایستگان و مستحقان باشد، پس معرفت او را به آنان عطا نکنید مگر با حضور یک هیئت اجتماعی که از امام، یمین و شمال، نقیب و نجیب، کفیلان و شاهدان تشکیل شده باشد؛ زیرا آنان بر چیزی جز هدایت گرد هم نمی‌آیند. ﴿تا سررسیدی معین﴾؛ یعنی نزد اهل این طریقت، برای هر نوبت زمانی معین وجود دارد. ﴿پس آن را بنویسید﴾؛ یعنی ورود هر طالب را با سال و ماه ثبت کنید. ﴿و باید نویسنده‌ای در میان شما آن را به عدالت بنویسد﴾ یعنی نقیب باید آن را نزد خود ثبت کند تا مدت معین ورود طلاب معلوم باشد با تکیه بر شروطی که در کتاب "الحاوی "درج شده است. و نقیب جایز نیست بی‌سواد باشد، زیرا صحت این امر از او خواسته می‌شود. ﴿و هیچ نویسنده‌ای نباید از نوشتن