شیخ حسین احمد در رساله "تذکرة المریدین "می‌گوید :هر کس به وسیله علم به درجات معرفت ارتقا یابد و سراسر هستی را، از بالاترین تا پایین‌ترین مراتب آن، بررسی کند و در آنچه دریافته است دچار هیچ شک و تردیدی نشود، پس نماز را برپا داشته و از کسانی است که این آیه درباره آنان نازل شده است. زیرا نماز، همان سید میم است؛ و به معرفت او نماز کامل می‌شود و از نزد اوست که وصول به معرفت نور ظاهر حاصل می‌گردد؛ با این اعتقاد که مظاهر، در ذات آفریده‌های خدا حلول نمی‌کنند خداوند از حلول در عالم آفریده‌های بدیع خود منزه است و محال است ساخته‌های او بر او احاطه یابند. اما خدای متعال از لطف و رحمت و عدالت خود نسبت به آفریدگانش، مظهر را آشکار می‌کند و برای او به صورتی متناسب با ساختار و شاکله‌اش ظهور می‌یابد تا انسان فرمان، نهی و اراده او را از آن درک کند؛ زیرا مظاهر عقلی، هر یک وجود را در عالم خویش مشاهده می‌کنند و آن را به گونه‌ای می‌بینند که کسی که در مرتبه پایین‌تر از آنهاست نمی‌بیند، و این همان چیزی است که حکمت الهی اقتضا کرده است.

و شیخ ابراهیم عبداللطیف در "شرح خود بر دیوان شیخ "می‌گوید :سلمان دعوت‌کننده به سوی میم، مولای خویش، است و هیچ دلیلی بر او جز خودش نیست و با شناخت مقام استوار او، یقین مومنان پاکیزه و استوار می‌شود. و برپا داشتن نماز بدون پرداخت زکات صحیح نیست؛ همان‌گونه که معرفت اسم جز با شناخت باب آن