شاب ثقه در کتاب "النجحیة "می‌گوید :خداوند بندگان خود را در این آیه کریمه به فقر توصیف کرده و آنان را به گمنامی و ناشناخته‌بودن ستوده است. و این محکم‌ترین دلیل است بر اینکه این امر به توانگر و فقیر، عزیز و حقیر، همگی می‌رسد.
و شیخ ابراهیم عبداللطیف در "شرح خود بر دیوان شیخ "درباره معنای ﴿پس پاداششان نزد پروردگارشان است و نه ترسی بر آنان خواهد بود و نه اندوهگین می‌شوند﴾ می‌گوید :یعنی در آن هنگام جز کسانی را که به سبب بخشش خداوند و آنچه به آنان عطا کرده است رستگار شده‌اند، نمی‌بینی؛ و خداوند آنان را به اندازه احسان گذشت و آمرزش خود پاداش داده است.
و شیخ علی عباس در کتاب "ریاض الاذهان "می‌گوید :انفاق نزد ما، آموزش معرفت خدای متعال به طالب شایسته و مستحق است. خداوند کسانی را که به او ایمان آورده‌اند نهی کرده است از اینکه کاری انجام دهند که آنان را از پاداش صدقه‌شان محروم کند؛ و صدقه در روش ما، آموزش علوم الهی به کسی است که علمی ندارد تا به او آموزش داده شود. و هر کس برای اهداف دنیوی انفاق کند، از پاداش محروم شده و عقوبت را بر دوش گرفته است؛ زیرا در آموزش خود، معرفت خدای سبحان را نمی‌خواهد، مگر برای به دست آوردن مال و مقام و به کار گرفتن طالب در امور دنیا