داشته باشد؛ تا وجود را اثبات کند و مشاهده و عیان تحقق یابد. پس این همان چیزی است که از جهت صورت و رؤیت به خودش نسبت داده و آن را برای خود بیان کرده است، و از جهت تنزیه خویش از صورت‌پردازی، آن را از خود نفی کرده است، با این سخن که دیدگان او را درک نمی‌کنند. و هر دو سخن درباره رؤیت و تنزیه از صورت‌پردازی و تشبیه، حق هستند.

خدای متعال فرمود﴿ :صدقات برای فقیرانی است که در راه خدا گرفتار شده‌اند و نمی‌توانند در زمین به سفر و تلاش بپردازند. ناآگاه، آنان را به سبب خویشتن‌داری‌شان توانگر می‌پندارد. آنان را از نشانه‌هایشان می‌شناسی؛ از مردم با اصرار چیزی درخواست نمی‌کنند. و هر خیری که انفاق کنید، قطعا خداوند به آن داناست. کسانی که اموال خود را شب و روز، پنهان و آشکار، انفاق می‌کنند، پاداششان نزد پروردگارشان است؛ و نه ترسی بر آنان خواهد بود و نه اندوهگین خواهند شد ﴾

ابومحمد حسن بن علی بن شعبه حرانی در کتاب "حقایق اسرار الدین "می‌گوید فقر پسندیده، زهد نسبت به دنیا و رها کردن آن است. و توانگری پسندیده، علم و معرفت خداوند است.