مقداد قرار گرفتند و در منزلت و اسماء همراه او بودند؛ جز اینکه او نخستین آنان بود زیرا آغاز آفرینش او پیش از آنان بود. سپس آنان را کوه‌ها قرار داد، به دلیل سخن خدای متعال﴿ سپس بر هر کوهی بخشی از آنها را قرار بده ﴾پس یتیمان در آغاز دعوت‌کنندگان عالم بودند، به ترتیب و به فرمان باب.

و شیخ حسین احمد در رساله "غنیمة السفر "گفت: و هنگامی که ابراهیم گفت این پرسش باب است، هنگام ظهور اسم به وسیله او، در حالی که او در مقام بابیت است.

و سخن خدای متعال: ﴿پروردگارا، به من نشان بده که چگونه مردگان را زنده می‌کنی﴾ مقصودش ظهور به وسیله شخصی است که او به وسیله آن دعوت می‌کند؛ زیرا هنگامی که او برای آشکار ساختن دعوت ظاهر شود و اجابت تحقق یابد، در این صورت زندگی مرده تحقق یافته است؛ زیرا شک‌کننده کافر همان مرده است. پس هنگامی که دعوت ظاهر شود و او پاسخ دهد، آن همان زندگی اوست. و از این رو، باب می‌خواست یتیم را به چگونگی زندگی و مرگ بیازماید. پس در پاسخ به صورت سؤال به او فرمود: ﴿آیا ایمان نیاورده‌ای؟﴾ یعنی :آیا ایمان نداری که من زندگی و مرگ را به سوی تو قرار داده‌ام؟ گفت: چرا؛ یعنی من به این امر اعتراف دارم ﴿ولی برای آنکه دلم آرام گیرد﴾ یعنی :برای اینکه قلبم نسبت به آن، دارای بصیرت و یقین باشد؛ این سخن تصریحی است درباره