خداوند متعال می‌فرماید﴿ :آیا ندیدی آن کسی را که با ابراهیم درباره پروردگارش به محاجه پرداخت، به سبب آنکه خداوند به او فرمانروایی داده بود؟ هنگامی که ابراهیم گفت :پروردگار من کسی است که زنده می‌کند و می‌میراند. او گفت :من نیز زنده می‌کنم و می‌میرانم. ابراهیم گفت :پس همانا خداوند خورشید را از مشرق می‌آورد؛ پس تو آن را از مغرب بیاور. پس آن کس که کفر ورزیده بود، مبهوت و درمانده شد؛ و خداوند قوم ستمگر را هدایت نمی‌کند﴾

سپس سید ابوعبدالله در "الرسالة "می‌گوید: همانا ظهور مولا در ناسوتیت رحمتی برای بندگان اوست تا بتوانند به او نظر کنند و بدانند که آن قدرت آشکار و عظیم از او ظهور می‌کرد، در حالی که آنان او را بشری همانند خود می‌دیدند؛ و او قدرتی را به ظهور می‌رساند که آفریدگان از آوردن چیزی همانند آن ناتوان بودند. و از جمله آن، بازگرداندن خورشید در این آیه کریمه است. و هنگامی که آن کس که کفر ورزید و او نمرود بود مبهوت شد، به این دلیل بود که دانست بازگرداندن خورشید از مغرب در توان آفریدگان نیست. و مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- آن را در مدینه، چندین بار از مغربش بازگرداند و موافق و مخالف به این امر اعتراف کرده‌اند.

و محمد بن محمد بن حسن بغدادی در رساله خود "المصریة "می‌گوید: