اطلاق می‌شود﴿ آنان را از نور به سوی تاریکی‌ها بیرون می‌آورند﴾؛ زیرا آنان در هنگام ندای نخست، ذروا بودند، پس به تاریکی‌های مسوخیت بازگردانده شدند، به عنوان کیفر انکارشان نسبت به آن ندا در عالم ذر نخست. آنان در مخالفت و انکار، از شیاطین خود پیروی کردند و در نتیجه، استحقاق جاودانگی در آتش را یافتند؛ زیرا هنگامی که او سبحانه در برابر آنان به صورت بشر ظاهر شد، او را انکار کردند و بر کفر خود اصرار ورزیدند. پس هنگامی که حجت از هر دو جهت بر آنان ثابت شد و او را در هر دو ظهور انکار کردند، کلمه عذاب درباره آنان تحقق یافت؛ پس لعنت شدند، سرنگون گردیدند و به کسی که اصل عنصر آنان و آغاز گمراهی‌شان بود، یعنی ابلیس ابالسه که خدا لعنتش کند ملحق شدند. پس درباره آنان این سخن خداوند تحقق یافت﴿ :آنان اهل آتش‌اند و در آن جاودانه خواهند بود َ﴾

و شیخ عبد الکریم محمد در کتاب خود "المسائل "می‌گوید: مراد از آن این است که مومنان از تاریکی‌های اجسام بشری که تاریکی، زندان و سرای غربت آنان است به جایگاه انوار خارج می‌شوند؛ جایگاهی که عزت آنان و سرای کرامت والای ایشان است. و کافران از این صورت‌های بشری که نور آنان و سرای بی‌نیازی‌شان است خارج می‌شوند و به سوی تاریکی‌های هیأت‌های مسوخیت می‌روند؛ همان جایگاهی که در آن سرگردان و در رفت‌وآمدند.