خود مومنان متمایل شده است؛ پس فعل خصم هرگز در میان مومنان نیامده است و فعل نازع نیز برای آنچه میان کافران رخ می‌دهد به کار نرفته است.

اما در مورد ورود واژه نزاع میان ساحران فرعون در آیه شصت از سوره طه حکمت الهی از دیدگان مفسران پنهان مانده است؛ آنجا که خداوند متعال فرمود﴿ :پس در امر خود به نزاع پرداختند و نجوا کردند﴾¹ و شاید از رساناترین معجزات قرآن کریم در این زمینه، این باشد که نزاع را که در اصل مختص به مومنان است، به ساحران فرعون نسبت داده است، در حالی که آنان در ظاهر از کافران بودند؛ اما هر کس را عقل و بصیرتی باشد و گوش فرا دهد در حالی که حاضر و شاهد است، می‌داند که ساحران فرعون همان دوازده نقیب هستند و آنان مؤمن بودند نه کافر؛ به دلیل ایمانشان به پروردگار موسی و هارون و به صلیب شدنشان در تنه درختان خرما و به همین سبب است که نزاع به آنان نسبت داده شده است و نه خصام.

همچنین است اگر در دو فعل شكر و حمد تأمل کنیم؛ از این جهت که معانی لغوی آن‌ها به هم نزدیک است اما احکامشان با یکدیگر تفاوت دارد.

فعل شكر و مشتقات آن در قرآن کریم نیامده است مگر برای آنچه خداوند سبحان از نعمت‌هایش بر مردم ارزانی داشته است، خواه این نعمت مادی باشد یا