شیخ حسین احمد در کتاب "تذکرة المریدین "گفت :دلالتی بر وقت مغرب است و اشاره در آن به علم الهی مشرق است، به عنوان صفت علم کیهانی، هنگام پایان یافتن مدار نورانی و ناتوانی و سستی و غروب پس از جوانمردی؛ و این مانند نشستن حاء نخست از برپا داشتن امر و واگذار کردن آن به ضد ملعون است، و نشان دادن ناتوانی و ضعف از برپا داشتن آن مقام، که اشاره‌ای است به پوشیده ماندن نفس متجلی در مقام خویش از درک‌های منکران.

خداوند متعال فرمود: ﴿و کسانی از شما که می‌میرند و همسرانی بر جای می‌گذارند، باید برای همسرانشان وصیت کنند که تا یک سال از بهره‌مندی برخوردار باشند، بدون آنکه از خانه بیرون رانده شوند؛ پس اگر خود بیرون رفتند، در آنچه به شایستگی درباره خود انجام دهند، گناهی بر شما نیست؛ و خداوند شکست‌ناپذیر و حکیم است﴾

شاب ثقه در کتاب "الحاوی "گفت: در هنگام جدایی سید از شاگرد، به سبب سفر یا مرگ، شاگرد می‌تواند با آگاهی امام منطقه خود، پس از تعلیق و سپری شدن عده‌ای به مدت یک سال کامل، سید دیگری انتخاب کند؛ و اگر سیدش دور باشد، با او مکاتبه کند. و بر سید واجب است که هنگام رها کردن شاگردش، او را به نیکوترین شیوه رها کند.