شیخ محمد کلازی انطاکی در کتاب "التایید "گفت: همانا نمازی که به طور کلی و تفصیلی به آن امر شده و به محافظت بر آن فرمان داده شده است، شناخت معنا به حقیقت آن است و آن، فریضه‌ای لازم بر هر مؤمن عارف است. و نماز میانه، شخص حسن است و او میانه‌ترین اشخاص میم است، که برای ذکر او تعظیم است؛ یعنی بر معرفت او محافظت کنید و بدانید که باری تعالی او را از میان برد و به صورت همانند او ظاهر شد.
و محمد بن محمد بن حسن بغدادی در رساله "المصریه "گفت: همانا شخص نماز مغرب، مولای ما حسن بن علی -عَزَّ عَزُّهُ- است؛ پیامبر -عَزَّ عَزُّهُ- آن را نه در حضر ترک کرد و نه در سفر و ما را به کوتاه کردن آن فرمان نداد و آن همان نماز میانه است همه اینها برای بزرگداشت و تعظیم سید حسن -عَزَّ عَزُّهُ- است؛ زیرا نخستین ظهور معنا -عَزَّ عَزُّهُ- در صف امامت، به صورت همانند او آشکار شد و از این رو مغرب نامیده شد، زیرا اسم در آن غروب کرد و معنا آن را پنهان نمود و به صورت حسن‌گونه ظاهر شد، هنگامی که خواست برای جهانیان بدون صورت انزعیه ظاهر شود.
شیخ محمد حسین بمسقس در رساله "القمریه "گفت: بر نماز مغرب تصریح شده است و آن میانه‌ترین اوقات است، و در آن اشاره‌ای والا و عبارتی روشن وجود دارد که بر وجود صفت ذاتی و خورشید درخشان ابراهیم دلالت می‌کند؛ همان که برای صورت حسنی در شب‌های بدر، مثال و وجود عطا می‌کند.