که در قلب منافق قرار گیرد، نزد او عاریه‌ای سپرده‌شده است. و همچنین شراب اگر مؤمنی آن را بنوشد، قلبش روشن می‌شود، رغبت او به خداوند شدت می‌یابد، و با نوشیدن آن روشن می‌گردد؛ همان‌گونه که شیشه به وسیله آتش روشن می‌شود، بدون آنکه بسوزد. و اگر جاهلی آن را بنوشد، کینه از او آشکار می‌شود؛ از این رو باطن آن حلال و ظاهر آن حرام است.
شیخ علی عباس در کتاب "ریاض الاذهان "گفت: در مذهب ما، شراب و آنچه به آن عطف شده، رمزی است به سوی مردانی که در برابر دعوت حق ایستادند؛ پس با خدا مخالفت کردند، پیامبران او را تکذیب نمودند، احکام او را تغییر دادند، سخنان خود را دگرگون ساختند، بر اهل‌بیت خود ستم کردند و بر یاری‌کنندگان دعوتشان ظلم روا داشتند. پس زیان آنان در دین و فسادشان در یقین، بیشتر و بزرگ‌تر از زیان نوشیدن شراب و استفاده از قمار در جامعه است.
خداوند متعال فرمود: ﴿در دنیا و آخرت و از تو درباره یتیمان می‌پرسند؛ بگو اصلاح کار آنان بهتر است؛ و اگر با آنان زندگی و معاشرت کنید، آنان برادران شما هستند. و خداوند مفسد را از اصلاح‌کننده می‌شناسد. و اگر خدا می‌خواست شما را به سختی می‌افکند؛ همانا خداوند شکست‌ناپذیر و حکیم است﴾