خداوند متعال فرمود: ﴿و از مردم کسی است که گفتارش در زندگی دنیا تو را به شگفت می‌آورد، و خدا را بر آنچه در دل دارد گواه می‌گیرد، در حالی که او سرسخت‌ترین دشمنان است. و چون روی برگرداند، در زمین می‌کوشد تا در آن فساد کند و کشتزار و نسل را نابود سازد، و خدا فساد را دوست ندارد. و هنگامی که به او گفته شود :از خدا پروا کن، غرور آمیخته به گناه او را فرا می‌گیرد؛ پس جهنم او را بس است، و چه بد جایگاهی است ﴾

محمد بن محمد بن حسن بغدادی در رساله" المصرية "گفت: مراد از زمین، مقداد است. و اشاره به زمین در اینجا، علم است. خطاب نیز متوجه کسانی است که در علم فساد می‌کنند؛ همان کسانی که سخن را تحریف می‌کنند، آنچه را نمی‌دانند بر زبان می‌آورند، بر اساس رأی خود قیاس می‌کنند و گمان می‌برند که بر صواب هستند.

محمد بن سنان زاهری در کتاب "الحجب والأنوار "روایت کرده است که گفت: حکیم گفت :از عالم -عَزَّ عَزُّهُ- درباره معنای این آیه پرسیدم. فرمود: به کسانی بنگرید که در دانش از شما برترند؛ بزرگداشت آنان را بجویید، به سخنانشان گوش فرا دهید، از آنان فرمان ببرید، از آنچه شما را از آن نهی می‌کنند بازایستید، و به فساد در میان مومنان نزدیک نشوید.