سید ابوشعیب -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: خداوند یاد خود را در کنار یاد پدران قرار داده و سپس با این سخن استثنا کرده است﴿ :یا بیشتر از آن خدا را یاد کنید ﴾اما مقصود از این سخن خداوند﴿ :پس خدا را همانند یاد کردن پدرانتان یاد کنید ﴾این است که هرگاه عارف، منزلت و عظمت سلمان، و نیز مقام و جلال اسم را بشناسد هیبت آنچه از ناحیه اسم و باب بر او وارد شده است، او را در جایگاه پذیرش استوار می‌گرداند؛ زیرا در آنجا معنویت ربوبیت را مشاهده کرده است. ازاین‌رو به ذکر توجه می‌کند، چنان‌که فرمود﴿ :یا بیشتر از آن خدا را یاد کنید ﴾مراد این است :معنویت مرا همان‌گونه که محمد و سلمان را شناختید، یا با معرفتی برتر بشناسید. مقصود آن است که من از آن دو برتر و والاتر هستم؛ پس اگرچه سخن را با یاد آنان آغاز کرده، اما روشن ساخته است که آنان در مرتبه‌ای پایین‌تر از او قرار دارند، و شدت ذکر جز برای غایت ازلی نیست.

شیخ علی عباس در کتاب "رياض الأذهان "گفت: یعنی شما را به مصالح و خیر خود راهنمایی می‌کند و دل‌هایتان را به سوی راه‌های هدایت می‌کشاند؛ سپس شما را از هم‌نشینی با عالم ناسوت به جایگاه‌های ملکوت بالا می‌برد، و از عالم هفتم نوری به شما می‌بخشد که به وسیله آن میان حق و باطل تمایز می‌دهید. در آن هنگام، هر نفسی بر پایه کردار خود، خواه نیک و خواه بد، جزا داده می‌شود. و آتش، همان مسخ‌شدگی است.