شیخ علی عباس در کتاب "رياض الأذهان "گفت: هرگاه برای طلب معرفت خداوند سفر کردید و به مقصود خود رسیدید، طالب معرفت الهی را از این راه بازمدارید؛ زیرا آنچه نزد خدا از پاداش بخشیدن علم به شایستگان آن است، فرجامی نیکوتر و مزدی بزرگ‌تر دارد. شما نیز در آغاز کار خود همانند آنان جویندگان معرفت بودید، سپس مولایتان بر شما منت نهاد و شما را شایسته معرفت خویش گردانید و برای ورود به این راه و رسیدن به مقصود، واسطه‌ای برایتان فراهم ساخت. پس با کسانی که به سوی شما روی می‌آورند همان‌گونه باشید که راهنمایانتان با شما بودند. خداوند، به سبب طلب معرفت او، شما را می‌آمرزد و چیزی را که در توانتان نیست بر شما تکلیف نمی‌کند.
خداوند متعال فرمود: ﴿پس هنگامی که مناسک خود را به پایان رساندید، خدا را یاد کنید؛ همان‌گونه که پدران خود را یاد می‌کنید، بلکه با یادی بیشتر. پس برخی از مردم می‌گویند :پروردگارا، به ما در دنیا عطا کن؛ و او را در آخرت بهره‌ای نیست. و برخی دیگر می‌گویند :پروردگارا، به ما در دنیا نیکی عطا کن و در آخرت نیز نیکی عطا کن و ما را از عذاب آتش نگاه دار. آنان از آنچه به دست آورده‌اند بهره‌ای خواهند داشت و خداوند زودشمار است ﴾
سید ابوعبدالله در فقه "الرسالة "فرمود: