شیخ محمد حسین بمسقس در رساله "القمریة "گفت: برای مومن عارف، هنگام قصد بیت و انجام حج، جایز نیست که علم باطن را در گفتار خود بی‌پروا آشکار سازد، یا در سخن خویش نزد منکران و مخالفان پرده‌دری کند، یا به آنان بگوید که رسول و عترت او از جنس بشر نیستند؛ زیرا در این صورت گوینده را نکوهش می‌کنند و ریختن خون او را مباح می‌شمارند.

ابوالفتح محمد بن ابراهیم نعمانی در رساله "الإخلاص "گفت :

از مولایمان امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: از جدال با هر انسان فریفته و گمراه بپرهیزید؛ زیرا او تا پایان مهلتش، دلیل و حجتش به او تلقین شده است. اما هنگامی که مرگش نزدیک شود، گناهش او را فرا می‌گیرد و با آتش خود می‌سوزاند. کتاب الهی نیز در این آیه کریمه، جدال را نکوهش کرده و آن را در کنار فسق قرار داده است.

خداوند متعال فرمود: ﴿بر شما گناهی نیست که از فضل پروردگارتان روزی بجویید پس هنگامی که از عرفات کوچ کردید، خدا را نزد مشعرالحرام یاد کنید، و او را همان‌گونه یاد کنید که شما را هدایت کرد، هرچند پیش از آن از گمراهان بودید. سپس از همان‌جا که مردم کوچ می‌کنند، کوچ کنید و از خدا آمرزش بخواهید؛ زیرا خداوند آمرزنده و مهربان است ﴾